Карт белән карчык булган, аларның бер малайлары булган. Малай үлгән. Карт базарга киткәч, килеп керә бер солдат. Әбидән ашарга сорый. Әби:
— Ашарга юк безнең, — ди. Аннан сорый: — Син улым каян килдең? — ди.
— Мин теге дөньядан, — ди солдат.
— И улым, безнең малай да шунда бит, күрмәдеңме? — ди.
Солдат әйтә:
— Без аның белән бергә көтү көтәбез, — ди.
Әби хәзер солдатка ашарга әзерли. Ашата-эчертә.
— Улым, синең артыңнан күчтәнәч җибәрер идем, — ди.
— Алып барырмын, нигә алып бармаска, тульке тизрәк, — ди.
Әби күчтәнәч әзерләп бирә.
— И улым, мин акча да җибәрер идем, — ди.
— Ярый-ярый, тульке тизрәк, — ди, сизә ул картның кайтып керерен.
Солдат әйберләрен ала да китә чыгып, шәп-шәп атлап.
Хәзер карт кайтып керә. Карчык сөйли инде:
— Менә, карт, безгә теге дөньядан бер кеше килде бит әле, — ди.
— Соң, килеп ни булды?
— Ул теге дөньяда безнең малай белән көтү көтә икән, — ди.- Күчтәнәчләр дә җибәрдем әле, — ди.
Карт сукрана.
— Ахмак карчык, — ди, берне чыбыркы белән сыдырып ала.- Кая таба китте ул? — ди.
Карт атны туарып алып атлана да алдакчы артыннан чаба. Солдатны куып җиткәч кенә чыбыркысы төшеп кала. Ул алдакчы кешенең солдат икәнен белми бит инде, сикереп төшә дә аттан:
— Мә, атны тотып тор әле, — ди.
Карт чыбыркысын алган арада, солдат тиз генә атланып ала да чаба. Карт нишләсен хәзер, йөгереп тә карый, куып җитә алмый.
Хәзер кайта инде өенә.
— Йә, ничек? — ди карчык.
— Ул, карчык, чыннан да теге дөньядан килгән икән, ди, мин атны да биреп җибәрдем әле, — ди.
— Менә! Ә син сукранган буласың, — ди карчык.